“An urban ruin is a place that has fallen outside the economic life of the city, and it is in some way an ideal home for art that also falls outside the ordinary production and consumption” – Rebecca Solnit, A Field Guide to Getting Lost

Eind jaren 70 en begin jaren 80 ontstaan er een diverse kruisbestuivingen tussen muziek – no wave, postpunk, boogie, rap – en de kunstwereld. Dit leidt tot een ‘doe-het-zelf’-subcultuur met muziekpodia, clubs en galeries als de plekken waar kunstenaars en muzikanten kunnen experimenteren. Dit komt ook tot uiting in een nieuwe esthetiek van albumhoezen, mode en flyers, maar ook in performances en tentoonstellingen. De grenzen tussen disciplines vervagen: muziek, dans en opera met beeldende kunst en vice versa.

Urban Ruins and Decadence is een ode aan deze periode waarin steden als New York, Berlijn, Parijs, Brussel en Londen, met hun vervallen stadscentra, ruimte boden aan radicale creativiteit. ClublePOP draait lp’s en er is livemuziek met visuele performances van ЯotoЯ.